Ο νέος Κ.Φ.Ε και η αναγνώριση των δαπανών των επιχειρήσεων

tn

 *Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Σωματείου η Ένωση Καπνοπωλών & Ενοικ. Περιπτέρων Μακεδονίας, τεύχος Ιουλίου 2013

 

Τις ημέρες που γράφεται αυτό το άρθρο μου, μόλις έχει δοθεί στη δημοσιότητα για διαβούλευση ο νέος Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος.

Ο προηγούμενος είχε γραφτεί το 1994. Πράγματι ήταν αναγκαίο να υπάρξει ένας νέος Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος, διότι οι οικονομικές συναλλαγές και τα οικονομικά δεδομένα έχουν αλλάξει, ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η ισχύς του νέου Κ.Φ.Ε. ξεκινά στις 01/01/2014. Για το διαχειριστικό έτος 2013, η φορολόγηση των εισοδημάτων θα γίνει με όσα προβλέπονται στο Ν. 4110/ 2012. Βέβαια οι συντελεστές φορολόγησης παραμένουν οι ίδιοι. Αυτοί που έχουν αναλυθεί σε προηγούμενο άρθρο μου.

Επέλεξα λοιπόν να ασχοληθώ με τα έξοδα που πλέον θα αναγνωρίζονται ως αφαιρούμενα ποσά από τα λογιστικά βιβλία, για να προσδιοριστεί το καθαρό κέρδος.

Πρώτα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι, ο νομοθέτης δε διακρίνει τα έξοδα που αναγνωρίζονται ανάλογα με τα τηρούμενα λογιστικά βιβλία. Είτε αναφερόμαστε σε βιβλία απλογραφικού (παλαιά Β κατηγορίας), είτε αναφερόμαστε σε βιβλία διπλογραφικού (παλαιά Γ κατηγορίας), τα έξοδα που μπορούν να καταχωρηθούν στα λογιστικά βιβλία είναι τα ίδια.

Στο σχέδιο νόμου υπάρχει το άρθρο 22 που φέρει τίτλο «Εκπιπτόμενες επιχειρηματικές δαπάνες». Είναι μικρό και περιεκτικό γι’ αυτό και το παραθέτω αυτούσιο:

«Κατά τον προσδιορισμό του κέρδους από επιχειρηματική δραστηριότητα, επιτρέπεται η έκπτωση όλων των δαπανών, με την επιφύλαξη των διατάξεων του επόμενου άρθρου του Κ.Φ.Ε, οι οποίες:

α) πραγματοποιούνται προς το συμφέρον της επιχείρησης ή κατά τις συνήθεις εμπορικές συναλλαγές της,

 

β) αντιστοιχούν σε πραγματική συναλλαγή

γ) εγγράφονται στα τηρούμενα βιβλία απεικόνισης των συναλλαγών της περιόδου κατά την οποία πραγματοποιούνται και αποδεικνύονται με κατάλληλα δικαιολογητικά

Σύμφωνα με το άρθρο 22 λοιπόν μπορούμε να καταχωρούμε όλες τις δαπάνες που πραγματοποιούνται για την επιχειρηματική δραστηριότητα, αρκεί να υπάρχουν τα αποδεικτικά δικαιολογητικά.

Στη συνέχεια το σχέδιο νόμου περιέχει το άρθρο 23 που συγκεκριμενοποιεί ποιες δαπάνες δεν αναγνωρίζονται και οι οποίες είναι:

α) τόκοι από δάνεια αν το επιτόκιο υπερβαίνει το επιτόκιο των εντόκων γραμματίων του Δημοσίου τρίμηνης διάρκειας

β) κάθε είδους δαπάνη άνω των πεντακοσίων (500) ευρώ, εφόσον η τμηματική ή ολική εξόφληση δεν έγινε μέσω τραπεζικού λογαριασμού ή με χρήση επιταγών

γ) οι μη καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές

δ) προβλέψεις για διαγραφή επισφαλών απαιτήσεων εκτός αν ορίζεται διαφορετικά από τον Κ.Φ.Ε

ε) πρόστιμα και ποινές

στ) η παροχή ή λήψη αμοιβών σε χρήμα ή είδος που συνιστούν ποινικό αδίκημα

ζ) ο φόρος εισοδήματος, συμπεριλαμβανομένων του τέλους επιτηδεύματος και των έκτακτων εισφορών, που επιβάλλεται για τα κέρδη από επιχειρηματική δραστηριότητα σύμφωνα με τον Κ.Φ.Ε., καθώς και ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας που αναλογεί σε μη εκπιπτόμενες δαπάνες

η) το τεκμαρτό μίσθωμα σε περίπτωση ιδιόχρησης κατά το μέτρο που υπερβαίνει το τρία τοις εκατό (3%) επί της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου

θ) οι δαπάνες για την οργάνωση και διεξαγωγή ενημερωτικών ημερίδων και συναντήσεων που αφορούν στη σίτιση και διαμονή πελατών ή εργαζομένων της κατά το μέτρο που υπερβαίνουν το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ ανά συμμετέχοντα και η συνολική ετήσια δαπάνη υπερβαίνει το μισό τοις εκατό (0,5%) επί του ετήσιου ακαθαρίστου εισοδήματος της επιχείρησης

ι) οι δαπάνες για τη διεξαγωγή εορταστικών εκδηλώσεων, σίτισης και διαμονής φιλοξενούμενων προσώπων κατά το μέτρο που υπερβαίνουν το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ ανά συμμετέχοντα και η συνολική ετήσια δαπάνη υπερβαίνει το μισό τοις εκατό (0,5%) επί του ετήσιου ακαθαρίστου εισοδήματος της επιχείρησης.

ια) οι δαπάνες ψυχαγωγίας. Η διάταξη του προηγούμενου εδαφίου δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση που η επιχειρηματική δραστηριότητα του φορολογούμενου έχει ως κύριο αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών ψυχαγωγίας και οι δαπάνες αυτές πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της δραστηριότητας αυτής

ιβ) προσωπικές καταναλωτικές δαπάνες

ιγ) το σύνολο των δαπανών που καταβάλλονται προς φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα που είναι φορολογικός κάτοικος σε κράτος μη συνεργάσιμο ή σε κράτος που υπόκειται σε προνομιακό φορολογικό καθεστώς, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 65 του Κ.Φ.Ε., εκτός εάν ο φορολογούμενος αποδείξει ότι οι δαπάνες αυτές αφορούν πραγματικές και συνήθεις συναλλαγές.

 

Αν λοιπόν έχουμε υπόψη αυτά τα δύο άρθρα, τότε μπορούμε να «γλυτώσουμε φόρους»... και ειδικά αυτήν την περίοδο το έχουμε πραγματικά ανάγκη.

 

ΠΑΝΟΖΑΧΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Φοροτεχνικός Σύμβουλος της ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΕ

 

Social Media

fb tw yt fkr

Facebook

Επικοινωνια

press2
Διαφήμιση