Κυβερνητική Κρίση και Μεταρρυθμίσεις

Κυβερνητική Κρίση και Μεταρρυθμίσεις


Μετά τις ψηφοφορίες για το νομοσχέδιο των ιδιωτικοποιήσεων άρχισαν οι συζητήσεις για τη βιωσιμότητα της κυβέρνησης και τη δυνατότητα να λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις.

Κατά τη γνώμη μου άλλα είναι τα σημαντικά συμπεράσματα που εξάγονται από τις ψηφοφορίες.

Η μερική ασυμφωνία επί συγκεκριμένων νομοσχεδίων για μια πολυκομματική κυβέρνηση είναι ένα λογικό γεγονός. Είναι ένα γεγονός που πρέπει να συνηθίσουμε να βλέπουμε. Είναι κλασικό χαρακτηριστικό μιας μη μονοκομματικής κυβέρνησης. Η συνεχής διαβούλευση των κυβερνητικών εταίρων και η μερική ασυμφωνία τους, είναι αναπόσπαστο μέρος μιας πολυκομματικής κυβέρνησης. Σε μια δημοκρατία όλα τα κόμματα δεν συμφωνούν στις προτάσεις τους και συνεπώς όταν ορισμένα από αυτά αναγκάζονται, λόγω εκλογικού αποτελέσματος, να συνυπάρχουν κυβερνητικά, δεν αποφεύγονται οι κυβερνητικές αναταραχές. Αυτό επέλεξε ο Ελληνικός λαός με τις τελευταίες εκλογές.

 

Εκείνο όμως που με εξέπληξε είναι ότι η πρώτη σημαντική κυβερνητική κρίση προέκυψε, όταν τόλμησε ο Αντώνης Σαμαράς να προχωρήσει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Οι επιδιωκόμενες ιδιωτικοποιήσεις μόνο ως τέτοιες μπορούν να χαρακτηρισθούν.

Αλήθεια δεν έδωσε εντολή μεταρρυθμίσεων ο Ελληνικός Λαός; Δεν τονίζουμε όλοι καθημερινά ότι πρέπει να αλλάξει το μίγμα της ακολουθούμενης πολιτικής; Δεν συμφωνούμε όλοι ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε στη μεγάλη ανατροπή από τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων;

Αν δεν είναι πραγματική πρόταση μιας άλλης πολιτικής οι ιδιωτικοποιήσεις, τότε ποιά είναι ;

Όλοι δεν συμφωνούμε ότι ο υπάρχων τρόπος λειτουργίας του κράτους είναι το βασικό αίτιο της κρίσης που βιώνουμε;

Πώς θα αλλάξει αυτό χωρίς τολμηρές επιλογές;

Οι ψηφοφορίες για τις ιδιωτικοποιήσεις έδειξαν, ότι απέχουν τα λόγια πολλών πολιτικών κομμάτων από τις πράξεις. Επιβεβαίωσαν γιατί τα δυόμιση χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ δεν πραγματοποιήθηκαν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα.

Πρέπει επιτέλους όλοι να ονοματίζουν τι χαρακτηρίζουν μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Δεν μπορεί συνεχώς να χρησιμοποιείται ως έννοια και όταν έρχεται η στιγμή της υλοποίησής της να λοξοδρομούν όσοι την υποστήριζαν.

Μπορεί η χώρα να προχωρήσει σε βαθιές μεταρρυθμίσεις χωρίς να αλλάξει τη λειτουργία της κρατικής μηχανής; Δεν υποστηρίζω ότι κάθε τι που είναι κρατικό είναι και αναποτελεσματικό. Στη χώρα μας όμως ότι είναι κρατικό επιδιώκει να λειτουργεί σε μη ανταγωνιστικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να λειτουργεί «δια της επιβολής». Έτσι δεν παρέχονται στους πολίτες ποτέ ποιοτικές υπηρεσίες, αλλά ούτε και σε λογικές τιμές. Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και το γνωστό « το κράτος αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας».

Οι ιδιωτικοποιήσεις λοιπόν είναι μια πρόταση σε όλα αυτά. Όποιος δεν την υποστηρίζει, έχει υποχρέωση να αντιτάξει μια άλλη συγκεκριμένη πρόταση, αλλιώς δεν μπορεί να περιλαμβάνει στον πολιτικό του λόγο «τις μεταρρυθμίσεις» όταν απλά θέλει να μείνουν όλα ως έχουν.

Δεν είναι άπειροι οι δρόμοι που οδηγούν στη διέξοδο από την κρίση. Εμείς οι ίδιοι θα επιλέξουμε τον τρόπο από αυτούς που θα μας υποδειχθούν και όποιος πολιτικός δεν υποδεικνύει κάποιον, απλώς είναι λαοπλάνος.

 

Πανόζαχος Δημήτρης

Οικονομολόγος

Πολιτευτής Α Θεσ/νικης

Μέλος ΕΓ της ΝΔ

 

Δημοσιεύθηκε στα Parapolitika.gr, το Σάββατο στις 03/11/2012.

 

Social Media

fb tw yt fkr

Facebook

Επικοινωνια

press2
Διαφήμιση